Koncepcja udzielania pomocy na miejscu zdarzenia powstała podczas wojen napoleońskich w 1792, gdzie po raz pierwszy zostały zaprojektowane lekkie pojazdy konne, które przewoziły chirurgów na pierwsze linie wojen. Udzielanie pomocy doraźnej i transport do szpitala zapoczątkowano w Europie w XIX wieku na skutek wypadków, które spowodowały liczne ofiary w ludziach. W 1881 roku po pożarze wiedeńskiego "Ringtheater" gdzie zginęło blisko 400 osób tragedia powtórzyła się w Krakowie. Wydarzenie te przyczyniły się do zorganizowania pierwszego w Polsce Pogotowia Ratunkowego. W 1891 roku powstała Stacja Pogotowia Ratunkowego w Krakowie. Kolejne stacje to 1893 - Lwów, 1897 - Warszawa, 1899 – Łódź, 1902 - Wilno, 1907- Lublin, a w latach międzywojennych Białystok, Poznań, Toruń i Zakopane.

 

W latach 1948- 49 decyzją Ministra Zdrowia podporządkowano w Polsce "Ochotnicze Towarzystwa Ratunkowe" Polskiemu Czerwonemu Krzyżowi, który podjął działania o uruchomienie Stacji Pogotowia jako doraźnie zorganizowanych placówek służby zdrowia. 29 września 1948 została wydana uchwała Rady Ministrów w sprawie zorganizowania pomocy leczniczej oraz akcji przetaczania i konserwacji krwi, nakazująca Ministrowi Zdrowia zorganizowanie takiej pomocy na terenie całej Polski.

W latach 60 -tych rozpoczęto tworzenie zespołów reanimacyjnych w skład których wchodził lekarz, pielęgniarka, sanitariusz i kierowca pełniący równocześnie funkcję drugiego sanitariusza. W tym okresie wszystkie karetki zostały wyposażone w sprzęt umożliwiający łączność radiową.

Lata 70-te to okres zmian w organizacji pomocy doraźnej w Polsce. 1 – go czerwca 1975 przeprowadzono reformę administracyjną kraju, zgodnie z którą przestał działać departament pogotowia ratunkowego a utworzono Zespoły Opieki Zdrowotnej i Wojewódzkie Szpitale Zespolone. Uległy rozwiązaniu Wojewódzkie i Powiatowe Stacje Pogotowia a w ich miejsce powołane zostały Oddziały Pomocy Doraźnej podległe Dyrekcji Zespołów Opieki Zdrowotnej na danym terenie. W wyniku reorganizacji z liczby 442 stacji z roku 1970, w 1975 zostały tylko 52.

W latach 80-tych Narodowy Fundusz Ochrony Zdrowia dokonywał z własnych środków finansowych zakupu nowoczesnych samochodów "Nysa 522n", które po wzbogaceniu w sprzęt (defibrylator, respirator, ssak, zestaw do intubacji) stawały się karetkami reanimacyjnymi.

W latach 90- tych kontynuowano unowocześnienie taboru samochodowego i wyposażenia karetek. Szczególny nacisk położono na szkolenie pracowników zwłaszcza karetek reanimacyjnych.Działania te doprowadziły do znacznej poprawy skuteczności funkcjonowania zespołów pogotowia ratunkowego oraz skrócenia czasu dojazdu do ofiar wypadków i ich przewozu do szpitala.

Rejonowe Pogotowie Ratunkowe w Sosnowcu powstało decyzją wojewody katowickiego w 1994 roku z połączenia Pogotowia w Sosnowcu, Będzinie, Dąbrowie Górniczej, Czeladzi, Chrzanowie, Jaworznie, Olkuszu i Zawierciu. Obecnie posiadamy w swoich strukturach Pogotowia w Sosnowcu, Będzinie, Czeladzi, Dąbrowie Górniczej, Jaworznie i Zawierciu.

W oparciu o ustawę o Państwowym Ratownictwie Medycznym z 8 września 2006 powstały zespoły specjalistyczne i zespoły podstawowe mające w swoim składzie profesjonalną kadrę medyczną, (lekarz sytemu, pielęgniarka systemu i ratownik medyczny) nowoczesne samochody i wysokospecjalistyczny sprzęt medyczny

W całym rejonie działania Rejonowego Pogotowia Ratunkowego w Sosnowcu funkcjonuje zespołów 14 podstawowych i 8 zespołów specjalistycznych.

Zdjęcia z czasów minionych - ale nie tak odległych.

Zdjęcia archiwalne. Bardzo stare

Zapraszamy do uzupełniania archiwum zdjęć archiwalnych Sosnowieckiego Pogotowia. Jeśli posiadają Państwo w swojej kolekcji zdjęć takie ktore mogłyby zostać tutaj umieszczone, bardzo prosimy o ich przesłanie pocztą, emailem, lub przyniesienie w celu zeskanowania.

PORADNIK PACJENTA

PROJEKTY UNIJNE

Zamówienia Publiczne